Dünyanın Yaşı

Dünyanın ve evrenin bir yaşı olduğu bugün apaçıktır ve bu yaşın milyarlarca yıl olduğu da kesindir. İki bin beş yüz yıldan fazla bir zaman önce antik çağın filozofları, dünyanın 'hiç'ten yaratılamayacağını söyleyerek anlaştılar. Ama on sekizinci yüzyıla kadar, din bilimi olan teolojiye dayanan bu teoriler bizi 'Bereşit'te yazılı yıllarla sınırladı ve bu yıllar 5779 yılı geçmez…

Zamanla fizik bilginleri birkaç yüz milyon yıl sonucuna vardı ve bugün nükleer teknikle milyarlarca yıldan söz ediliyor. 'Şir aŞirim'de olmuş olan her şeyin var olduğu ve güneşin altında yeni hiçbir şey olmadığı söylenir. Gündüz ve gece tekrarlanır, yaz ve kış yorulmadan tekrarlanır. Böylece neredeyse her şey bir tekrardır. Demokritos (M.Ö. 460-370), Platon (M.Ö. 428-347), Aristo (M.Ö. 385-322) gibi filozoflar bu bakış açısını destekledi. Filozof Aristo dünyanın ebedi olduğundan çok emindi ve şöyle derdi: 'Gök ebedidir, başlangıçsız ve sonsuzdur ve sonsuz zamanı içerir. Irmaklar doğar ve ölür ve taşkınlar her zaman aynı yerlere gitmez. Her şey zamanla değişir. Dünün toprağı bugünkü ile aynı değildir.'

Bilindiği gibi Alaska ile Sibirya eskiden aynı toprağı oluşturuyordu ve Bering Boğazı yoktu… Marmara Denizi ile Karadeniz eskiden her biri ayrı bir göldü. Çanakkale ve İstanbul boğazları açıldığında Çanakkale ve Gelibolu toprakları ayrıldı ve Anadolu yakası ile Rumeli yakası diye adlandırıldı. Yani coğrafya zamanla değişiyor.

Aristo'nun bu teorileri neredeyse iki bin yıl olduğu gibi kaldı. Bu değişimler, toprağın volkanlar nedeniyle farklı katmanları olduğunu ve dağlarda balık fosili izlerini gördüklerinde daha somut hale geldi. Farklı yerlerde benzer fosiller bulununca jeologlar, kutsal kitaplarda yazılı yılların bulunan bu fosillerin yıllarıyla örtüşemeyeceğinden şüphelenmeye başladı. Ayrıca Darwin'in evrim teorisiyle bu şüphe daha mutlak hale geldi.

1707-1788 yıllarında yaşayan George Louis Leclerc ilk kez dünyanın güneşin bir parçası olması gerektiğine ve bir kuyrukluyıldız nedeniyle koptuğuna işaret etti. Leclerc dünyanın yaşanabilir hale gelmesine kadar 75.000 yıl geçtiğini hesapladı. Dünyanın yaşı için on milyon yıldan fazla olması gerektiğini düşündü. Ama o dönemde kimsenin inanmayacağını düşünerek bunu açıklama cesaretini gösteremedi.

1905'te radyoaktiviteyi keşfeden Pierre ve Marie Curie ile, Ernest Rutherford uranyumun parçalanmasına dayanarak bir uranyum madenini inceledi ve en az yüz kırk milyon yıllık olduğunu belirledi. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Amerikalı Patterson, dünyayla aynı zamanda oluşan göktaşlarını incelemeyi düşündü ve bu, dört milyar beş yüz elli milyon yıl cevabına giden yolu açtı. Böylece bilim insanları dünyanın oluşumuna doğru bir cevap bulmak için gece gündüz çalışıyor. Encyclopaedia Universalis'ten uyarlanmıştır.