Ruh

Bazen eşim bana 'Sen benim ruhumsun. Sensiz kendimi ruhsuz sanıyorum' der. Gülmeye başlıyor ve kendime 'Ruh nedir?' diye sormaya koyuluyorum. Ruhun, canlı olan her şeye hayat veren şey olduğunu söyleyebiliriz. Bazı inançlar Ruhun insandan hayvana ve oradan bitkiye ya da tersine yolculuk ettiğini söyler. Ruhun bu tür yolculuklar yapıp yapmadığını bilmiyorum ama yaşayan her şeyin bir ruhu olduğuna inanıyorum. Beynimiz düşünmemizi, hayat işlevlerimizi yönetmemizi, hissetmemizi, sevmemizi, acı çekmemizi, uyum sağlamamızı, öğrenmemizi, yargılamamızı, karar vermemizi sağlar. Beynin bütün bu etkinliği Ruh dediğimiz şeyi oluşturur. Beynin fişini çekersek beden ölür ve Ruh denen şeyden hiçbir şey kalmaz.

Ruh her insanın farklı olmasını sağlar. Ayna gibi birbirine benzeyen ikizlerin bile her birinin onu ikizinden ayırt ettiren kendi Ruhu vardır. Ruhun hiç ölmediğini söyleyen bir inanç var. Bu, ölmeden önce bir eser bırakan kişi için doğrudur. Eserini her hatırladığımızda bu kişiyi, yani ruhunu hatırlarız. Bu, inanmanın da Ruhun bir işlevi olduğunu gösterir. İbranicede birbirine çok benzeyen üç kelimemiz var. Biri Ruah. Öteki Nefeş. Üçüncüsü Neşama. 'Nefeş Yeudi' deriz, 'Neşaması çıktı' deriz, neredeyse aynı şeyden söz ederek. Türkçede 'nefes' kelimesi 'Nefeş' ile aynı köktendir. Çok hoşumuza giden bir müzik duyduğumuzda ürperen Ruhtur. Çok hoşumuza giden bir şey okuduğumuzda titreyen Ruhtur. Nefeş'e dayanarak bizi yaşatanın nefes olduğunu ve biri nefes almayınca sonunda öldüğünü söyleyebiliriz. Tora'da Tanrı'nın Adem'e bir nefes üflediğini ve Adem'in yaşamaya başladığını okuruz. Bu kelime Latincede 'Anima'dır. Oradan 'Animasyon' ya da 'Animal' (Hayvan) kelimeleri çıkar. Yunancada Psişe'dir. Oradan Ruh bilimi olan Psikoloji kelimesi çıktı.

Dünyada rakı içen çok insan var mı bilmiyorum, ama şu şarkıyı söyleyen insanlar da var: 'Ruhumu rakı için veririm.'